De beste wensen voor het nieuwe jaar; 2021! We zijn in een nieuw jaar beland waarvan we geloof ik allemaal hopen dat het een beter jaar wordt dan het vorige. Toch hoop ik dat je in 2020 ook mooie momenten hebt gekend en de tijd thuis goed hebt kunnen gebruiken om na te denken, tijd door te brengen met je gezin, om nieuwe dingen te leren en dingen te doen waar je anders geen tijd voor had. Ondanks het feit dat het afgelopen jaar ook één van de meest bizarre jaren van mijn leven is geweest was het wel een ‘mooi’ jaar. Mijn hoogtepunten zijn dat ik ben afgestudeerd, dat ik kittens heb gekregen voor mijn verjaardag én dat ik eindelijk begonnen ben met Our Highness. Na veel jaren waarin ik me heb voorgenomen dat ik toch wel weer wilde beginnen met schrijven is het nu eindelijk van de grond gekomen, al moet ik zeggen dat dit niet echt soepel is verlopen…

De afgelopen weken heb ik nogal gevoelige en controversiële onderwerpen behandeld (seksualiteit, homoseksualiteit), en dat was niet makkelijk. Ik voelde me vaak bevroren en niet in staat om stappen te zetten, uit angst voor wat andere christenen zouden vinden wat ik te zeggen heb. Zouden anderen me geen goede christen meer vinden? Wat zouden de mensen uit de kerk waar ik ben opgegroeid ervan vinden dat ik hierover schrijft, en wát ik er over schrijf? Mag mijn mening er zijn, ook als mijn visie misschien anders is dan van degene die het leest? Door deze gedachten ben ik er erg gefixeerd op geweest om zoveel mogelijk bronnen te gebruiken in mijn artikelen. Zoveel mogelijk onderzoek en feiten citeren van mensen die echt iets over de onderwerpen te zeggen hebben zodat ik me daar wat achter kon verschuilen. Ik ben me door de jaren heen erg bewust geworden van allerlei verschillende manieren waarop je naar het leven kan kijken en tot wat voor andere conclusies je dan kunt komen. Ik wilde, en wil nog steeds met iedereen rekening houden, maar dat kan gewoon niet. In het komende jaar wil ik deze last van mij af laten vallen zodat ik minder weerstand voel om te schrijven en om mijzelf en mijn ontdekkingen te delen met de wereld. Ik weet dat er mensen zijn die dit nodig hebben, die mijn ervaring delen en herkenning kunnen vinden in wat ik schrijft. Dat zijn de mensen op wie ik mij wil richten.

Ik kies ervoor om controversiële dingen onder de aandacht te brengen omdat ik denk dat dat nodig is. Twijfels bestaan, verschillende visies bestaan, en die mogen allemaal een podium. Zoals Jeff Turner het beschrijft: “A God too big to question is a God too small to worship.” De komende tijd zal ik wellicht ook meer schrijven over de mogelijk schadelijke aspecten van de kerk, verschillende christelijke ideeën en de christelijke cultuur. Dat doe ik niet omdat ik ‘oorlog wil verklaren’ aan een bepaalde groep mensen of kerkelijke stroming of met mijn vinger wil wijzen. Ik doe dat omdat er mensen zijn die lijden, en die hun verhalen en ervaringen vaak niet terug zien in hun omgeving; óf omdat er gewoon geen aandacht voor is, óf omdat het erg beladen is. Wanneer jij je als lezer niet herkent, mijn benadering niet begrijpt, en/of hele andere gedachten hebt over de kwestie is dat geen probleem. Waarschijnlijk ben je dan ook niet de doelgroep voor wie ik het heb geschreven of je zit op een ander punt in je eigen levens/geloofswandel. Ik wil juist de mensen die vaak niet in het plaatje passen herkenning en erkenning geven. Mensen met vragen over het geloof, mensen die het gevoel hebben dat ze niet in hun gemeenschap ‘passen’ of mensen die zich niet gezien voelen of hun ervaringen niet erkend.


Photo by Methi SOMÇAĞ on Unsplash


Ik vind dat Nadia Bolz-Weber dit erg goed beschrijft in één van haar boeken. Ze beschrijft de dynamiek in een christelijke gemeenschap (in principe geldt het voor elke gemeenschap) aan de hand van een metafoor: die van een sproeier in de tuin of op een vlakte; zo eentje die in rondjes water spuit. Ze beschrijft dat maar een deel van de vlakte uiteindelijk wordt besproeid met water. Doordat de sproeier in het rond beweegt zijn er altijd hoeken waar geen water terecht kan komen (aangezien een vlakte vaak een vierkant is), stukken grond die dus niet gevoed worden. Als we kijken naar de vergelijking met de christelijke gemeenschap staat het water dat rond gesproeid wordt in dit geval bijvoorbeeld voor de ongeschreven regels en gebruiken in een gemeenschap, de interpretatie van bepaalde gedeeltes in de bijbel, de aard en uitvoering van sacramenten, de inhoud en vorm van de preken en de aanbidding, etc.. Niet iedereen zal water ontvangen; niet iedereen komt tot zijn recht op deze vlakte. Denk aan de criticus, de dakloze, de depressieve persoon, de persoon met een andere seksuele geaardheid of de vrouw die zichzelf niet bepaald ziet als de stille en ingetogen vrouw die ze volgens sommige bijbelteksten zou moeten zijn… Kevin Garcia beschrijft in zijn boek ‘Bad Theology Kills’ over het christendom/de kerk als een jas die niet (meer) past.

Soms ‘past’ een aspect van het christelijk geloof van de kerk namelijk gewoon niet (meer). Laten we het voorbeeld van de depressieve persoon uitwerken. De persoon die depressief is wordt misschien wel verteld om “gewoon op God te blijven vertrouwen”, of dat “vreugdevol zijn een keuze is”. Of “Als je ervoor bidt dan komt alles goed.”. Wat als het niet goed komt? Heb je dan niet hard genoeg gebeden? Is het jouw schuld dat God niet ingrijpt en dat het je niet lukt om blij te zijn? Misschien zegt een medechristen zelfs wel tegen je dat je demonen vrij spel hebt gegeven, of dat je demonisch belast bent… Misschien wordt je er wel gek van als mensen blijven zeggen dat God vast een plan heeft, dat iedereen “zijn eigen kruis moet dragen” of juist dat God je geluk voor ogen heeft. Zo zijn er nog veel meer voorbeelden van mensen die schade kunnen oplopen door bepaalde boodschappen uit het christendom, de kerk of medechristenen. Het niet kunnen uiten van je vragen kan zorgen voor eenzaamheid en kan ook leiden tot het loslaten van het christendom, want als ‘de leer’ niet meer klopt met jouw realiteit, wat doe je dan?

Met wat ik schrijf wil ik je uitnodigen om buiten je comfortzone te stappen. Om de twijfels en vragen die je hebt toe te laten en om er niet bang voor te zijn. Zoals Arjen Lubach een poos geleden in één van zijn afleveringen van Zondag met Lubach al uitlegde over de fabeltjesfuik, leven we allemaal in onze eigen wereld, met onze eigen waarheid en interpretatie van wat we om ons heen waarnemen. We richten ons leven zo in dat alles past bij hoe wij de wereld zien en vermijden informatie die onze waarheid aan de kaak kan stellen. Dat maakt het leven overzichtelijk. Maar is het niet een daad van liefde om ons te verdiepen in de wereld van een ander? Om te erkennen dat we de waarheid niet in pacht hebben en sterk gevormd zijn door onze unieke omstandigheden? Om het idee toe te laten dat God misschien wel groter is dan het beeld dat we tot nu toe van God hadden? Stap uit je boot, durf op water te lopen…

Ik hoop dat de artikelen die ik schrijf je de erkenning kunnen geven waar je naar zocht en je de ruimte geven die je nodig hebt om te helen en te groeien.


Wil je hierover doorpraten, heb je vragen of wil je je verhaal kwijt? Neem dan contact met mij op via het contactformulier, via info@ourhighness.nl of via andere kanalen.

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *